Okxe9, eigenlijk komt hier geen verhaal te staan. Maar het gaat wel over een verhaal.
Voor sommigen is het al wel bekend dat ik de afgelopen maand (November) heb meegedaan aan NaNoWriMo. Maar wat houd dat nu eigenlijk in? Wel, ik zal even een korte uitleg geven:

Bij NaNoWriMo is het de bedoeling om in 30 dagen, de maand November een verhaal te schrijven van 50.000 woorden. Als je dat doel haalt heb je het gepresteerd om in een korte periode onder een redelijke druk een manuscript in elkaar te zetten zoals voor veel boeken, waar jullie ongetwijfeld wel eens wat van hebben gelezen, gewoon is. Kortom een hele uitdaging, en vooral omdat je niet terug mag kijken naar wat je al hebt opgeschreven. Eens geschreven is geschreven, en pas in December is er tijd om terug te lezen en aan te passen.

Nou, zoals jullie ondertussen al wel zullen hebben begrepen ben ik zo gek geweest om mee te doen en mij te wagen aan die ontzettend hoge word-count binnen een maand.
Met trots mag ik nu, 25 dagen na het begin van de uitdaging, melden dat ik het doel heb gehaald. En niet alleen heb ik het aantal woorden dat gevraagd werd gehaald, ik heb het ook nog voor elkaar gekregen om mijn manuscript; Tussen twee werelden helemaal af te schrijven.
Dat betekend dat deel 1 van de trilogie die ik ervan wil maken nu klaar is om herlezen en herschreven te worden. En uiteindelijk, als ik de moed ervoor kan opbrengen misschien wel naar de uitgever te worden gestuurd.

Ben je nieuwsgierig geworden naar mijn verhaal, laat het weten en misschien stuur ik je wel mijn manuscript (of een deel daarvan) op!!

Somewhere between now and tomorrow,

there will be a point when I realize

I didn’t know today had gone by.

But when I realize that it must be the truth

it’s already too late to say a fair goodbye.

So please make me remember,

the time that has gone by

when the sleep took me over.

Between now and tomorrow

to tell the truth and shout my fair goodbye.

When I wake up in the morning,

I do want to remember

the point where I realize this all.

But when I donx92t I will not stuck and cry

over time which left me with no fair goodbye.

Twijfel is voor mensen,

die niet durven te geloven.

Die niet durven zeggen;

God ik houd van Jou.

Heer hoort U mij, ziet U mij?
Ik weet niet waar U bent,
Vader ik twijfel

of U mij wel kent.

Twijfel is voor mensen,

die niet weten wat te doen.

Die diep van binnen vragen;

Heer waar was U toen?

Heer ik was zo eenzaam,

liep daar heel alleen.

Kon U nergens vinden,

nergens om mij heen.

Twijfel is voor mensen,

klein en groot, ja allemaal.

Die zachtjes fluistx92ren;

Go,d ik houd van U, echt waar.

Ook wanneer je twijfelt

mag je bij me horen;

zegt de lieve Vader
omdat hij van je houd.

Als klein kind luisterde je naar sprookjes, wilde je in je leven niets liever dan prinses of ridder worden. Je werd een held in je latere leven, dat was iets dat vast stond. Al snel veranderde dat verlangen in het worden van een beroemdheid, een ster was wat jij wilde worden. Je kende de grenzen van je kunnen nog niet, alle wegen lagen voor je vrij en het enige dat jij moest doen was overal en altijd je talent kenbaar maken.

Weet je waarom we de tijd niet kunnen stilzetten? Waarom we anderen alleen het zwijgen op kunnen leggen door zelf onophoudelijk te spreken? Weet je waarom je niet lukraak kunt wensen? Omdat het zo is bedoeld. Bedenk eens welke gevolgen het zou hebben wanneer alles wat jij kon bedenken ook daadwerkelijk mogelijk was. Want niet alleen jij zou dan die mogelijkheid hebben maar iedereen.

Neem als voorbeeld het stilzetten van de tijd, een ingewikkeld en gecompliceerd probleem dat tegelijkertijd ontzettend simpel is. Iedereen wil wel eens de tijd stilzetten, even wat fouten rechtzetten en vervolgens weer verder gaan. Iedereen, dus niet alleen jij. Een logisch gevolg zou zijn dat de tijd voortdurend stil zou staan, kortom geen leven meer.

Je zou er alleen voor staan, het zou onmogelijk zijn om iemand mee te nemen in jou weg door een tijd die niet voortschrijd. Niet alleen zou je eenzaam zijn, je zou ouder worden, terwijl iedereen om je heen niet veranderd. Het geheel van tijd zou xe9xe9n grote warboel worden waarin geen logische volgorde meer zou zijn. Geen actie reactie, maar enkel leegte die je zelf nooit zult kunnen vullen.

Als mens kun je soms zoveel willen, is een leven veel te kort om aan al die wensen te voldoen. Meer dan eens denken we na over alles dat we tekort komen, en hopen we op een lange tijd waarin wij aan onze wensen zullen kunnen voldoen. Onze kinderdromen zijn al lang verdwenen, soms denken we eraan terug met een lach, maar meestal zien we onze dromen van nu die we zo graag in vervulling willen brengen.

Altijd zul je wensen hebben, maar je wensen zullen nooit allemaal worden vervuld. Daar kun je een leven lang zorgen om hebben. Maar zou je niet beter genieten van dat wat je nu al hebt in plaats van die eeuwigdurende zorgen die enkel tijd opslokken, tijd die je niet kunt stilzetten, die altijd zal voortschrijden zelfs als het einde voor jou al lang verleden tijd is.

Leef als een kind, een kind dat geen grenzen kent en leeft van zijn of haar dromen.

Eens droomde ik;

Ik was een kind.

Spelend in de zon,

Mijn vrind.

Eens droomde ik;

Maar dat was.

Verloren in de tijd,

Kwijt!

Voor mij liggen boeken, sommige geopend, anderen slordig opzij gelegd in afwachting om geopend te worden. Alweer een dag waarin studeren op de voorgrond staat. Want als je later ergens wilt staan zul je moeten studeren, je komt er niet met staren naar de wolken, hoe fijn dat soms ook is. Als je iets bereiken wilt zul je mee moeten gaan in de sleur van alle dag. Opstaan, ontbijten, school/werk, eten, douchen en naar bed. Een standaard riedeltje dat zich dag na dag herhaalt. Soms verlang ik zo naar een onderbreking, even weg te kunnen uit die vreselijke dagelijkse sleur.

Ik staar naar het plafond, lichtkringen veroorzaakt door de weerspiegeling van de zon op het water maken het saaie witte oppervlak tot een levendig schouwspel. Genietend droom ik weg. Ik verdrink in een droom waarin ik kan zweven, waarin ik los kom van de dagelijkse sleur. Met het gevoel alsof ik drijf op de wolken, alsof ik nooit meer wakker wil worden. Ik word gedragen op handen.

Maar dan betrekt de lucht, de schittering verdwijnt en ik word abrupt uit mijn droom getrokken. Helaas, het mocht niet zo zijn. Ik was maar voor even verdwenen uit de dagelijkse sleur en viel er nu weer hard in.

Ik loop door het bos, heerlijke lentegeuren dringen tot me door. Was de realiteit altijd maar zo mooi, kon ik er altijd maar van genieten. De prachtige kleuren maken me vrolijk, ze geven me een warm gevoel. Zo kan ik eeuwig blijven lopen, mijn voeten gaan waar ik ze zeg. De bladeren ritselen zacht door een licht lentebriesje dat alle heerlijke geuren met zich meevoert. Maar dan komt de weg in zicht, een lelijk gevaarte uit asfalt samengesteld, alle schoonheid van het lentebos gaat verloren. Kon het maar altijd lente zijn, kon ik maar voor altijd genieten van dat mooie lenteweer.

Soms droom ik ervan om te kunnen vliegen, te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Even genieten van alle schoonheid waarvan je alleen maar dromen kunt. Dromen totdat de wekker gaat en het tijd is om weer deel te nemen aan de harde wereld waarin wij leven. Het leven gaat door, maar soms vertrek ik voor even, uit die eeuwigdurende dagelijkse sleur.

Het schelle fluitsignaal galmt nog na in mijn hoofd wanneer we met een zoemend geluid in beweging komen. Steeds sneller en sneller. De diverse landschappen doorkruisend; Groene velden, donkere bossen en ogenschijnlijk verlaten dorpjes trekken aan mijn gezichtsveld voorbij. Ik word moe van de voortdurend wisselende indrukken. Langzaam vallen mijn ogen dicht, ik word een droomloze slaap ingezogen. Vaag hoor ik nog altijd het constante razende geluid dat gekoppeld is aan de voortschrijdende beweging.

Opeens voel ik een hand op mijn schouder, zacht word ik heen en weer geschud. Slaperig open ik mijn ogen, het felle zonlicht verblind me. Een barse stem vraagt om mijn kaartje. Verdwaas kijk ik de man in het donkerblauwe pak dat gesierd wordt door enkele rode accenten aan. Het besef dat ik onderweg ben naar de mooiste bestemming ooit keert langzaam in me terug. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik het kleine gele stukje papier overhandig. Met een enkel statig knikje krijg ik het terug.

Ik schenk de man niet langer aandacht en zie, wanneer ik uit het raam kijk hoe het landschap voor de laatste keer veranderd. Prachtige velden tussen hoge met sneeuw bedekte bergen, bloemen in kleuren en vormen die ik nog nooit eerder heb gezien.

Steeds langzamer gaan we voort, totdat we uiteindelijk met een kleine schok stilstaan. De deur gaat open en ik stap naar buiten. Genietend snuif ik de lucht op, een mengeling van heerlijke bloemengeuren en de frisse geur na een net gevallen regenbui. Ik ben thuis, eindelijk thuis!

Ik mag het misschien niet langer ontkennen, de stemmen klinken ondertussen zo unaniem. Toch, al raak ik meer en meer overtuigd van het feit dat ik misschien niet lang meer zal kunnen zeggen dat het niet zo is. Het voelt zo vreemd, ik ben niet zeker van mezelf, van wat ik op papier zet. Maar het is net alsof anderen die twijfels niet kennen. Gewoon verzekerd zijn van wat er opgeschreven staat. Terwijl het niet meer is dan een aantal woorden, in een willekeurige volgorde opgeschreven. Een willekeurige volgorde, die misschien niet helemaal zo willekeurig is maar juist welgekozen, maar dan nog..

Ondertussen begint dit aan te voelen als pochen, alsof het zo goed is wat ik doe, maar daarvan ben ik echt niet overtuigd. Een vraag om aandacht is het evenmin. Misschien is het een zucht te noemen vanuit diepe onzekerheid, in een vlucht naar de zekerheid die nog ver te zoeken is. Wellicht verdwijnt dit allemaal op het moment dat mijn wens wordt vervuld, mijn werk is volbracht. Maar tot die tijd en misschien ook wel daarna, zullen de twijfels blijven.

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik ze opnieuw die bepaalde woorden hoor zeggen, op mijn wangen verschijnt een lichte blos. Die is zo positief van aard hoor ik xe9xe9n van de stemmen weer zeggen, waardoor mijn wangen nog een tikkeltje roder kleuren.

Schrijven is iets dat ik graag doe, voor mijn plezier. Om even volledig weg te dromen, de gebeurtenissen van een dag van me af te zetten. Een ander troost te bieden of gewoon omdat er diep van binnenin mij een aandrang naar is. Geen verplichtingen, maar vrijheid..

Misschien hield je het niet voor mogelijk, dacht je er wellicht niet eens over na. Maar kleine dingen kunnen in een mensenleven soms een ontzettend grote impact hebben. Vol verbazing kun je dan staan toekijken hoe iets kleins veranderd in iets groter. Uitgroeit tot een ongekende hoogte en veranderingen tot stand bent waarvan je nooit had gehoord. Het zijn juist die kleine dingen in een mensenleven die er meer toe doen dan alle grotere waarvan je weet van hun bestaan, overschotten en tekortkomingen.

Neem nu de aanraking door xe9xe9n simpel woord, een simpel maar vriendelijk gebaar. Een vriend die je blijk geeft van zijn vriendschap. Wanneer je even stilstaat bij dat, wellicht onzichtbare gebaar zul je zien dat het meer effect heeft dan grote woorden gesproken door een onbekende met toevallig een hoge functie.

In deze wereld lijkt alles te draaien om grootsheid, niets kan groot genoeg zijn en alles moet perfect. Perfectie wordt nagestreefd tot in het oneindige, maar zal nooit worden bereikt. Niets is perfect, behalve dat wat nooit perfect heeft hoeven zijn. Het zijn de kleine dingen in het leven van een mens, die juist zox92n grote invloed hebben op alles wat jij doet.

Kijk eens xe9xe9n dag om je heen en focus je op die kleine dingen die je anders niet zou zien. Misschien zijn de ervaringen die je dan opdoet van een ongekende waarde die jou leven doen omkeren, je vanaf dat moment een compleet andere richting in laten slaan. Kleine dingen hebben een ongekende schoonheid, een schoonheid die niet langer word gezien. Neem voor xe9xe9n keer de tijd om in alle rust te genieten van de wonderlijke schoonheid die ook voor jou bestaat.

Zojuist heb je veel woorden moeten of willen lezen, heb je je verplicht gevoeld of juist vrij. In ieder geval heb je de worsteling weten te doorstaan. Ik kan niet zeggen dat het gemakkelijk zal zijn om te doen wat hier staat, een dag lijkt erg lang wanneer je dit probeert. Misschien kun je proberen om te beginnen met het kijken naar xe9xe9n ding alleen, bekijk alle kleuren de vormen en voel, ruik en omarm het.

Een wonder mag niet heengaan

Een wonder o zo klein

Onverwacht ontvangen

In de barre winter kou

Onverwacht verloren

In stilte afscheid genomen

In een heel klein hoekje

Lagen jullie bij elkaar

Samen met zx92n allen

Vredig samen daar

In de barre winter kou

Als een wonder heengegaan

Al was jullie leven zo kort

Hier bij ons

Wij zullen jullie nooit vergeten

Nu leven jullie warm

Veilig en tevreden

Op de altijd groene weide

OMB, ken je het gevoel dat je niet meer kunt ophouden met glimlachen? Je het liefst wilt opspringen uit je luie stoel en minstens 3 rondjes om het huis wilt hupsen? Zo’n heerlijk gevoel, met een klein zwart randje, die heerlijke concentratie; het vermogen om je uit te drukken in de juiste woorden lijkt compleet te verdwijnen. Het liefst zou ik nu alles door elkaar willen roepen, zoiets als dit;

Jumpy, sweety, huppa, boemba, yeaahh

Okxe9, dat sloeg dus volkomen nergens op. Maar in zo’n bui ben ik nu dus. En geloof me, het is aanstekelijk. Dus doe mee =D
Want we gaan HUPSEN
- Hups allemaal naar voren
- Hups allemaal naar achteren
- Hups 3 keer in het rond
- Van je links, rechts, boem
Voel je je al vrolijk worden? Ik hyper nog even door, al stop ik wel met deze volkomen zinloze blog…

Kussie