Het schelle fluitsignaal galmt nog na in mijn hoofd wanneer we met een zoemend geluid in beweging komen. Steeds sneller en sneller. De diverse landschappen doorkruisend; Groene velden, donkere bossen en ogenschijnlijk verlaten dorpjes trekken aan mijn gezichtsveld voorbij. Ik word moe van de voortdurend wisselende indrukken. Langzaam vallen mijn ogen dicht, ik word een droomloze slaap ingezogen. Vaag hoor ik nog altijd het constante razende geluid dat gekoppeld is aan de voortschrijdende beweging.

Opeens voel ik een hand op mijn schouder, zacht word ik heen en weer geschud. Slaperig open ik mijn ogen, het felle zonlicht verblind me. Een barse stem vraagt om mijn kaartje. Verdwaas kijk ik de man in het donkerblauwe pak dat gesierd wordt door enkele rode accenten aan. Het besef dat ik onderweg ben naar de mooiste bestemming ooit keert langzaam in me terug. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik het kleine gele stukje papier overhandig. Met een enkel statig knikje krijg ik het terug.

Ik schenk de man niet langer aandacht en zie, wanneer ik uit het raam kijk hoe het landschap voor de laatste keer veranderd. Prachtige velden tussen hoge met sneeuw bedekte bergen, bloemen in kleuren en vormen die ik nog nooit eerder heb gezien.

Steeds langzamer gaan we voort, totdat we uiteindelijk met een kleine schok stilstaan. De deur gaat open en ik stap naar buiten. Genietend snuif ik de lucht op, een mengeling van heerlijke bloemengeuren en de frisse geur na een net gevallen regenbui. Ik ben thuis, eindelijk thuis!