Voor mij liggen boeken, sommige geopend, anderen slordig opzij gelegd in afwachting om geopend te worden. Alweer een dag waarin studeren op de voorgrond staat. Want als je later ergens wilt staan zul je moeten studeren, je komt er niet met staren naar de wolken, hoe fijn dat soms ook is. Als je iets bereiken wilt zul je mee moeten gaan in de sleur van alle dag. Opstaan, ontbijten, school/werk, eten, douchen en naar bed. Een standaard riedeltje dat zich dag na dag herhaalt. Soms verlang ik zo naar een onderbreking, even weg te kunnen uit die vreselijke dagelijkse sleur.

Ik staar naar het plafond, lichtkringen veroorzaakt door de weerspiegeling van de zon op het water maken het saaie witte oppervlak tot een levendig schouwspel. Genietend droom ik weg. Ik verdrink in een droom waarin ik kan zweven, waarin ik los kom van de dagelijkse sleur. Met het gevoel alsof ik drijf op de wolken, alsof ik nooit meer wakker wil worden. Ik word gedragen op handen.

Maar dan betrekt de lucht, de schittering verdwijnt en ik word abrupt uit mijn droom getrokken. Helaas, het mocht niet zo zijn. Ik was maar voor even verdwenen uit de dagelijkse sleur en viel er nu weer hard in.

Ik loop door het bos, heerlijke lentegeuren dringen tot me door. Was de realiteit altijd maar zo mooi, kon ik er altijd maar van genieten. De prachtige kleuren maken me vrolijk, ze geven me een warm gevoel. Zo kan ik eeuwig blijven lopen, mijn voeten gaan waar ik ze zeg. De bladeren ritselen zacht door een licht lentebriesje dat alle heerlijke geuren met zich meevoert. Maar dan komt de weg in zicht, een lelijk gevaarte uit asfalt samengesteld, alle schoonheid van het lentebos gaat verloren. Kon het maar altijd lente zijn, kon ik maar voor altijd genieten van dat mooie lenteweer.

Soms droom ik ervan om te kunnen vliegen, te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Even genieten van alle schoonheid waarvan je alleen maar dromen kunt. Dromen totdat de wekker gaat en het tijd is om weer deel te nemen aan de harde wereld waarin wij leven. Het leven gaat door, maar soms vertrek ik voor even, uit die eeuwigdurende dagelijkse sleur.